Datum: 03-12-2025

Oef, dat is even geleden

Het voelt bijna vreemd om weer een blog te schrijven. Mijn vingers boven het toetsenbord, mijn gedachten die sneller gaan dan ik kan typen en dat bekende gevoel van dit wil ik delen, maar ook durf ik dit wel te delen?

Het is een tijdje geleden dat ik een persoonlijke blog heb geschreven. En nu, in de laatste maand van het jaar, voel ik opeens de drang om nog een keer echt te vertellen hoe het gaat. Niet oppervlakkig, maar zoals het werkelijk met me gaat.

Laat ik beginnen met; 2025 was een gek jaar. Een jaar dat ik begon met zoveel energie, plannen en overtuiging. Ik voelde me licht, scherp en klaar om groot te denken, en nog groter te doen.Tot ik volledig uit het veld werd geslagen...

De klap aan het begin van het jaar

Begin dit jaar gebeurde er iets vervelends. Iets dat ik niet zag aankomen en dat me harder raakte dan ik toen wilde toegeven. Mijn oude patroon trapte meteen in: gewoon doorgaan, ademhalen, schouders eronder. Maar dit keer kon ik er niet doorheen duwen. De paniekaanvallen kwamen. Heftiger dan ik ze ooit heb gehad. Zo intens dat ik me soms afvroeg waar ik was, of ik nog wel dezelfde persoon was. Ik was bang dat ik de angst was geworden en dat ik daar niet meer uit zou komen. Het leven hield me even stil.

Er volgden gesprekken, sommige met anderen, maar vooral de moeilijke met mezelf. Het soort gesprekken waarin je geen uitweg hebt, waarin je jezelf niet kunt afleiden, waarin je eerlijk moet zijn. Pijnlijk eerlijk. Ik ben veel gaan wandelen. Ik heb gehuild, stilgestaan, opnieuw begonnen.
Ik heb emoties toegelaten die ik zorgvuldig had weggeschoven. Ik heb geschreven, geschrapt, opnieuw geschreven en soms ook gewoon alles dichtgeklapt omdat het te veel was. En ik heb losgelaten. Niet uit gemak, maar uit noodzaak.

Maar het toelaten van rust, hulp en liefde… daar bleef mijn oude mechanisme hardnekkig: ik doe het zelf wel. En ik weet nu dat precies dat me vaker in de weg heeft gezeten dan ik dacht.

Opkomen voor mijn grenzen

En ergens aan het begin van het proces werd ik gedwongen om iets te doen wat ik had uitgesteld: opkomen voor mijn grenzen. Niet alleen ze denken, maar ze voelen. Niet fluisteren, maar uitspreken. En eerlijk? Dat voelde soms als een strijd. Grenzen aangeven klinkt altijd zo krachtig in theorie, maar in de praktijk is het vaak pijnlijk, confronterend en zenuwslopend. Zeker wanneer er bagatellisering volgt, of wanneer iemand je kleiner probeert te maken. Of juist groter, alsof je overdrijft. Ik heb gemerkt hoe snel ik geneigd was om dan terug te krabbelen, te verzachten, toe te geven.

Ik heb mijn grenzen laten horen, ook wanneer mijn stem trilde. Ik heb ze verdedigd, ook wanneer ik twijfelde of ik wel “recht” had om ze te hebben. En precies daar heb ik zoveel geleerd. Dat grenzen geen muren zijn, maar spiegels. Dat ze laten zien wie je bent, waar je staat en wat je verdient. En dat je nooit te veel bent wanneer je jezelf beschermt.

Wat je niet verandert, kies je

Dit jaar heb ik één zin vaak gehoord en nog vaker gevoeld: wat je niet verandert, kies je.

Het bleef in mijn hoofd hangen als een soort waarheid waar je niet omheen kunt. Want het klopt. Alles wat je laat bestaan, alles waar je in blijft hangen, alles wat je niet durft om te gooien… dat kies je uiteindelijk zelf.

En ergens besefte ik:
Ik wil niet meer kiezen voor herhaling.
Ik wil niet meer kiezen voor klein blijven.
Ik wil niet meer kiezen voor het veilige bekende.

Dus koos ik.
Voor verandering.
Echt veranderen.

Een jaar dat anders liep

2025 werd totaal niet het jaar dat ik had verwacht. Het was geen jaar van uiterlijke groei, van nieuwe mijlpalen of grote successen. Het werd een jaar van stilstaan, voelen, reflecteren. Maar gek genoeg ook een jaar van overwinning.

Want dat stilstaan bracht me inzichten die ik anders nooit had gehad. Het bracht me eerlijkheid. Het bracht me nieuwe moed. En het bracht me terug naar mijn eigen kern.

Ik ontdekte opnieuw dat waar deuren sluiten, er altijd nieuwe open gaan. Dat ik alles kan, écht alles. Dat mijn dromen niet alleen maar ideeën zijn, maar plannen die wachtend in de coulissen staan.

En daarom kies ik nu. Bewust. Vol. Zonder achterom te kijken. Ik kies voor een nieuwe omgeving. Een nieuwe plek waarin ik mezelf opnieuw kan gaan ontdekken, waarin ik mag loslaten wie ik denk te moeten zijn. Ik laat het comfortabele achter me. Want het comfortabele heeft me nooit groter gemaakt. Deze keuze is mijn sprong. Mijn “oké universum, laat maar zien wat er gebeurt als ik écht ga leven.”

De sprong

En eerlijk? Ik voel me al weken een soort verliefde puber.
Zo’n kriebel in mijn buik, zo’n spanning in mijn borst, zo’n zenuwachtige blijheid die bijna kinderlijk voelt. Maar dan besef ik: dit is precies hoe het leven hoort te voelen wanneer je de juiste richting op beweegt.

Ik ben verliefd op wat eraan komt. Op het pad dat ik kies. Op de ruimte die ik nu eindelijk durf te nemen. En misschien, heel misschien, ben ik ook wel een beetje trots op mezelf. Ik denk het wel.